در چنته ی غم اسیر شد قسمت ما

از سردی و داغی تنور دنیا

یا سوخته یا خمیر شد قسمت ما

انگشت نما و روی زشت آمده ایم

یک عمر به پای ما نوشتند ولی

ما پای به پای سرنوشت آمده ایم

منِ آوارَه نَه سنگین چراییش

مَگَم وا اِشتِه دیم چَنگِش دَرَندِه

چِمَن اِسبی یَه وِل رنگین چراییش

.......................................................

ای انگشتر طلا چرا غمگین هستی؟

چرا با من آواره سر سنگین هستی؟

مگر باد به صورت تو چنگ انداخته

گل سفید من چرا رنگین شده ای(سرخ روی هستی)

محصور در زمان بود

نشناختیم اورا

قیصر از آسمان بود

به غیرت من

عصمت شما

که بین ما

چیزی از این دست قصه ها-قصه ی کوچه و بازار-

حکم کند

وقتي تو نيستي

نه دنيا كوچكتر است

نه زندگي بي معناتر

روزهايمان هم مبادا نيست

-حتي نه از اين جهت كه روز مبادا

 بهانه اي است براي تحمل اتفاق ها-

وقتي تو نيستي

-با كمي مكث

توام با تاكيد-

دل اگه طعنه به چشمام میزنه، عاشق نیست

اون هنوز توی حجاب این تنه، عاشق نیست

باید از سینه درآد ببینت آتیش بگیره

از تو گفتن به خدا کار منِ عاشق نیست

سیب سرخ حوا هر جا که باشی آشوبی

هرکی میبینه تو رو بد میشه اما خوبی

آیینه هم وقتی تو رو میبینه راه گم میکنه

بیا جای من بشین ببین چقدر محبوبی

صورتت وادی حیرته دلت توحیده

قد و بالای بهشتیه تو رو کی دیده

وقتی عطار توی منطق طیرش گم شد

کار سیمرغ نبوده اون تو رو میدیده

قله ی قاف اگه باشی به خدا خیالی نیست

کف اقیانوس و توی دره ها خیالی نیست

هر کجا  باشی میام اما تو رو خدا نگو

"اگه باشی یا نباشی واسه ما خیالی نیست"

واژه ها نان شده و مرده اند

در رگ و خون کودکان شعر خورده و پدران شاعرشان

این شعر هیچگاه متولد نمی شود

دلا از دست تِه دیوانَه بومَه

اسیرِ ساقی و میخانَه بومَه

مَکَه فیکری که انجامِش مَشام دان

چَکیسه دل به کنج خانه بومَه

************************

اي دل از دست تو ديوانه مي شوم ها

اسير ساقي و ميخانه مي شوم ها

فكري نكن كه من نتوانم انجامش بدهم

دل شكسته مي شوم و به كنج خانه مي افتم ها

درسته مثل شما ها

حرفاي من رنگي نبود

يه روز مي فهميد آدما

اين دل من سنگي نبود

يه روز مي فهميد كه منم

مثل خود شما بودم

نه عينِ عينِ خودتون

نه وقتي كه تنها بودم

يه روز مي فهميد آدما

منم غريبي كشيدم

صد تا بهار اومد و رفت

حتي يكي شو نديدم

نگيد كه اين يارو خُله

حرفاي بيخود مي زنه

هركي دلش با يكي شد

از بقيه دل مي كَنه

اما خدا نياره كه

اون يكي تنهات بذاره

تُو چشم به راهيهِ همين

امروز و فردات بذاره

اما خيالي نيست اگه

رفيق نيمه را شده

باز خودمو گول ميزنم

ميگم كه سربه را شده

******

فرشته ها تو رو خدا

تو رو خودِ خودِ خدا

هميشه همراهش باشيد

جون اونو جون شما

چشمانم را در برزخ خود تنها می گذارد

و بعد

برای دلخوشیم کمی عذاب می کشد

به قول ثانیه ها که چه زود پیر شدی

سرت هوای کجا داشت سر به زیر شدی؟

میان شهر سیاه سکوت وخاموشی

اسیر لقمه ی نانی بخور نمیر شدی

از آخرین تپش کور سوی فرداها

چه زود دست کشیدی زود سیر شدی

برای رونق نان وتنور ناپاکان

چه بی تعارف وبی ادعا خمیر شدی

تو که همیشه دلت چشمه ی بهاری بود

برای رفتن خرداد باز تیر شدی ؟

نگو که فاصله ها هم دروغ می گویند

نمی رسی به بهانه دوباره دیر شدی

تیر ۸۵

نه خیلی حرفه ای ، اما دلبستگی ام به این شعر با هیچ نگسلد

کوچه ها سرد و سیاه و سوزناک

از غم و ظلم و فراق یار بود

هم نفس در سینه ها جا مانده بود

هم به دل ها خون ز استثمار بود

شب سیاه و تیره تر از آن ستم

آتش حسرت به جان ما و من

حسرت از بیداد و ظلم آشکار

ردِ خون بر دست و بازو و به تن

فجر از ترس سیاهی خفته بود

جرات روییدنی دیگر نداشت

عقده بر دل بود همچون نیشتر

زخم بر دلها پیاپی می نگاشت

ننگ و نیرنگ وستمکاری همه

خون جانها را به جوش آورده بود

کینه بود و حس و بوی انتقام

آهِ مظلوم عرش را آزرده بود

گرچه خون یک مبارز گاه گاه

مهر تاییدی بر این تزویر بود

یا که هر آزاده ای لب می گشود

جایگاه او غل و زنجیر بود

آه آخر این خموشی تا به کی

باید از ظلم وستم آزاد شد

باید این وحشت سراسر گم شود

اینچنین شاید کمی دلشاد شد

مردی از مغرب طلوعی کرد باز

رنگ ترس از چهره ها پرواز کرد

پاسخ رگبارها تکبیر شد

اینچنین او نهضتش آغاز کرد

نهضتی با پشتکار کربلا

بیرقش بر دست فرزند خمین

سبز با یاد ظهور قائم و

سرخ با طرحی به رنگ یا حسین

بهمن ۸۴

بسم الله الرحمن الرحیم 

  نمی دونم از کجا باید شروع کنم فقط اینو بگم که خودمو در این حد نمیدونم که به عنوان یه شاعرحرفه ای  بخوام پیش اساتید حرفی برای گفتن داشته باشم. راه اندازی این وبلاگم –البته اگر دوامی داشته باشه- بیشتر به پیشنهاد دوستان بود. هدفمم این بود که فقط اشعار محلی به زبان تاتی- چه اشعار خودم و چه دیگران- رو تو وبلاگ بذارم و بیشترم به خاطر پاسداری از این گویش محلی که تا حدودی متاسفانه به فراموشی سپرده شده. اما بعد به این نتیجه رسیدم که حالا که قراره سر دوستان رو درد بیارم یکدفعه کامل و جامع این کارو کنم که خوب بهتره. به هر حال شعر چه فارسی و چه تاتی شعره و من عاشق هر دوشون. دست همه اساتید و دوستان رو می بوسم و از نقد و نظراتشون –اگر لیاقت داشته باشم- بهره مند خواهم شد.

اگر عمری باشه انشاالله